Bruno Santanera slaat terug

Reclame Code Commissie (TC Tubantia)

[19 maart 2004]

Bruno Santanera heeft net als Tineke de Nooij de handschoen opgepakt en is terug gaan vechten na de vernietigende aanval van het TV-programma Radar en andere.

Helaas speelt hen nu een nieuwe tegenslag parten.
De Reclame Code Commissie heeft uitspraak gedaan in hoger beroep en heeft de uitspraak waartegen Santanera en Tel-Sell in verweer zijn gekomen bevestigd.
Hetgeen inhoudt dat Santanera en Tel-Sell in het ongelijk gesteld zijn.
Hun reclame over de BioStabil is nogal misleidend, vooral die van Tel-Sell op TV, en mag niet in deze vorm worden voortgezet.

Bruno Santanera heeft een week lang zitten broeden op een actie tegen Tros Radar, en dat heeft geresulteerd in een korte fax (8 pagina's) die hij precies een week later en vlak vóór de Radar-uitzending van die dag naar de redactie van het programma heeft gestuurd.
Daarnaast hebben diverse commerciële omroepen, bekende dag- en weekbladen en universiteiten de fax toegezonden gekregen.

Uit die fax blijkt dat Santanera niet alleen een fantast, maar ook nog een klein kind is. Een klein kind dat zijn speeltje kwijt geraakt is.
Bruno beweert al 270.000 mensen te hebben geholpen. Dan is hij dus 270.000 keer een grote “weldoener”.

Bruno beklaagt zich erover dat de Tros onder valse voorwendsels bij hem is binnengekomen. Hem zou een objectief en positief reclamefilmpje zijn beloofd.
Nu heeft hij na de uitzending een stroom aan boze telefoontjes en e-mailtjes te verwerken gehad, maar ook honderden positieve en opbeurende, aldus Bruno.

Van de Radar-uitzending klopte helemaal niks, volgens de schrijver van de fax (Bruno zelf?), en men gaat gedetailleerd op elk punt in. De deskundigen deugen totaal niet, de metingen zijn fout gedaan en de tests van de Universiteit Delft slaan nergens op.
Bruno blijft volhouden dat al zijn beweringen kloppen en wetenschappelijk onderzocht kunnen worden.
(Door échte wetenschappers, het werk van de Tros is prutswerk geweest!)

In de fax van meer dan 7 pagina's blijft Bruno hameren op zijn gepatenteerde draaimechanisme, als de sleutel tot de perfecte werking. De hanger kan écht merken of je moe bent of juist niet, en hij weet exact wanneer hij zijn plus-kant of zijn min-kant moet voordraaien.
Dat draaipuntje is van beslissende betekenis, dat hebben de hangers nog niet zo lang. Hoe de magneten dan vroeger konden werken blijft in duisternis gehuld.

In de uitzending was er sprake van het Santanera “imperium”: imposante beeldentuin, Italiaans restaurant en een groot kantoorpand. Dat wordt door Bruno radicaal ontzenuwd:
“Dit is onjuist, volledig eigenaar van de beeldentuin en restaurant is Roberto Santanera, het groot kantoorpand is in werkelijkheid een keuken- en marmercentrum van Oresto en Renato Santanera. Met beide ondernemingen heb ik totaal niets te maken. In het pand heb ik alleen een praktijkruimte en een woongedeelte.”

Al die Santanera's zijn daar puur toevallig allemaal op één kluitje (in een piepklein Nederlands plaatsje) terechtgekomen. En ze hebben helemaal niks met elkaar te maken. Echt waar niet...