Computer City

[23 maart 2004]

miga-computers zijn mooie creatieve apparaten.
Anita heeft er in korte tijd drie weten te bemachtigen, een Amiga-1200, een uitgebreide A500Plus en een defecte A500.
Zo happy als Anita met de twee werkende Amiga's is, zo ongelukkig is ze echter met de service van een van de weinige Amiga winkels die er nog in Nederland zijn.

Omdat een muis minder geschikt is voor het tekenen en schilderen, gaat Anita enige weken terug op zoek naar een alternatief. Ze meent dat gevonden te hebben bij Computer City in Rotterdam. Per post bestelt ze daar een muispen.
De bestelling wordt snel geleverd. Bij het uitpakken komt er een verfrommelde doos tevoorschijn en een muispen die er behoorlijk smoezelig uitziet. Het lijkt erop dat het ding al vaak gebruikt is.
Een behoorlijke gebruiksaanwijzing zit er niet bij en er wordt ook nergens over de Amiga gesproken. Na het uittesten blijkt de penmuis te werken, maar dan wel op een heel slechte manier: er kan zelfs geen rondje mee getrokken worden.

Omdat Computer City in het geheel niet reageert als ze per e-mail een klacht stuurt, gaat Anita persoonlijk naar het winkeltje in Rotterdam. De eigenaar trekt een raar gezicht maar ze mag het ding ruilen.
Vervolgens laat ze haar oog vallen op een mooi tekentableau dat met een draadloze pen te bedienen is. Computer City adverteert er al jaren mee in Amiga-bladen en er wordt software voor zowel de Amiga als de PC bijgeleverd.
Anita vraagt aan de verkoper nadrukkelijk of het tableau werkt op de A500 en de A1200.
De verkoper wijst haar er niet op dat - zoals later zal blijken - het tableau en de software niet werken op de A500.

De Amiga software voor het tableau blijkt niet in voorraad te zijn, en de noodzakelijke driver kan ook niet ter plekke gekopiëerd worden: de Amiga's van Computer City worden voor iets anders gebruikt. Er wordt beloofd de diskette binnen een paar dagen op te zullen sturen.
Thuisgekomen met het tableau ziet Anita dat er in de gebruiksaanwijzing nergens over de Amiga gesproken wordt. Ook weet ze totaal niet wat ze aan moet met de drie stekkers die er aan het bordje zitten en waar die in moeten. Van een kennis hoort ze later dat het tekenbord niet op een Amiga is aan te sluiten zonder twee speciale kabels.

Anita meldt dit per e-mail aan Computer City en vraagt waarom haar dat niet is meegedeeld. Ze is nog een betrekkelijke leek en kon dat niet zelf weten. Ze krijgt het volgende antwoord:

“Door de drukte zaterdag is het er denk ik bij ingesloten om te controleren of ook het kabeltje er bij zit, mijn excuses hiervoor. De software zullen wij u in ieder geval vandaag even toezenden, het schema voor het kabeltje zal ik even opzoeken, als we er hier kant-en-klaar hebben liggen stuur ik u er gelijk even een mee.

Met vriendelijke groet,
Ron van Herk.”

Wat er hier precies beloofd wordt is niet duidelijk. Volgens informatie in Amigabladen maakt CC een van de kabels zelf, die is namelijk niet standaard te koop. Men moet dus het schema paraat hebben en kan dat in een paar seconden kopiëren.
Wettelijk gezien is CC verplicht om te zorgen dat het tableau direct op een Amiga kan worden aangesloten en functioneren, men adverteert er mee en Anita heeft er nadrukkelijk naar gevraagd.

Twee weken later heeft Anita nog steeds niets ontvangen. Ze gaat opnieuw naar het Computer City winkeltje aan de Zebrastraat. De verkoper herkent haar onmiddellijk.
Hij wijst op de Amiga's en zegt dat die nog steeds niet beschikbaar zijn. Op Anita's verwijt dat hij dan ook geen belofte had moeten doen, haalt hij zijn schouders op.
Hij kan de software alleen op een PC-diskette zetten.

Later blijkt dat de PC-diskette niet door Anita's A1200 geaccepteerd wordt en dat de software een gecomprimeerd bestand is waarvoor Anita geen “uitpakprogramma” heeft.
Ook blijkt de software slechts te bestaan uit een overal gratis verkrijgbare driver.

Volgens eigenaar Ron van Computer City zitten de kabels normaalgesproken bij het bord. Hij vraagt nog of ze er niet bij zaten, terwijl hij bij de verkoop zelf de doos heeft opengemaakt om de inhoud te controleren.
Op het moment kan hij niet de juiste kabels leveren. Ook laat hij zich nog ontvallen dat men meestal de aanwezige stekkers afknipt en er de juiste Amigaplug aanzet. Dat strookt niet met de bewering dat de kabels altijd in de doos zitten.

In plaats van een schema wordt Anita afgescheept met een kopie van een pagina uit een Amiga-handleiding, die ze zelf ook heeft!
Over hoe de kabels van het tableau moeten worden aangesloten blijft ze volledig in het ongewisse.

Tot slot koopt ze ook nog een doosje Amiga-diskettes, omdat die elders moeilijk te krijgen zijn. De A1200 weigert de diskettes, ze zijn geformateerd voor PC's! Ze zijn gelukkig wel te formateren in het Amiga-formaat, maar dat moet je wel eerst weten.

Mijn animo om bij Computer City in Rotterdam een compleet en duur Amiga-systeem te kopen is sterk gereduceerd. En dat zal ook wel voor meer mensen gelden.

Recht & Krom/Consument