Kijkshop N.N.

Kijkshop logo

[29 maart 2004] [september 1993]

ijkshop-winkels horen tegenwoordig bij het gezicht van een moderne stad zoals Vroom bij Dreesmann hoort. Zelfs Almelo heeft sinds enige tijd een vestiging. Kijkshops hebben mij altijd al een beetje doen denken aan Rusland. Dat komt misschien door het verkoopsysteem dat ze er op nahouden: kijken, kopen, wegwezen, niet zeuren!
Maar Kijkshops zijn bovenal geheimzinnig. Niet alleen mag je de in vitrines opgesloten artikelen niet aanraken noch er iets over vragen, je mag ook niet naar een Kijkshop-winkel bellen. Ze hebben een geheim telefoonnummer.
Echt merkwaardig is dat ook de namen van personeelsleden geheim zijn! Ik kom dat te weten als ik er een defect oplaadbaar batterijtje wil ruilen.

"O, daar moet ik even iemand bij halen, daar kan ik zelf niet over beslissen", zegt de jongedame achter de toonbank.
"Wie moet u daar bijhalen?"
"Mevrouw."
"Mevrouw hoe?"
"Eh... mevrouw eh... o daar is ze al."
Tegen de cheffin: "Meneer hier heeft een kapot batterijtje, kan ik dat zo omruilen?"
De cheffin: "O nee, op batterijen zit geen garantie!"
Ik zeg dat dat onzin is, ook de Kijkshop is verplicht om deugdelijke waar te leveren. Bovendien kan ik altijd binnen acht dagen ruilen! Het enige dat ik nu wil is zonder gezeur een ander batterijtje. De dame blijft repeteren dat er op batterijen nooit garantie zit, en ze vraagt aan de magazijnbediende om de batterij even te controleren. Hij blijkt leeg te zijn.
"Dan hebt u hem niet opgeladen of is uw laadapparaat stuk", meent de cheffin. Geduldig leg ik uit dat ik voldoende deskundig ben om te kunnen uittesten of de batterij defect is of niet. Ze herhaalt dat batterijen niet onder de garantie vallen en ze kijkt me aan met een blik van: hoepel nou maar op. Als ze ziet dat ik niet van plan ben om zomaar te vertrekken, zegt ze: "Dan maak ik wel een reparatiebon, dan gaan we wel even nameten wat er precies met de batterij aan de hand is."
"En wat gebeurt er als u dat gedaan hebt, krijg ik dan een nieuwe?" vraag ik lichtelijk verbijsterd.
Dat weet ze nog niet, daar moet ze nog over beslissen, ik krijg telefonisch bericht. Of ik maar even de aankoopbon wil afgeven plus mijn telefoonnummer. Ik zeg dat ik wel eventjes wacht, ze hoeft de batterij maar een paar minuten op te laden om te zien of hij het doet of niet. Daar is geen sprake van, dat kan nu niet, dat wordt wel volgende week. Ik vertel de cheffin dat ze op deze wijze van een oude en trouwe Kijkshopklant een anti Kijkshopklant maakt. Het maakt geen indruk, ze geeft me een piepklein strookje papier als ontvangstbewijs. En ze vraagt ook nog of het zo goed is. Nee, het is helemaal niet goed, ik wil een batterijtje dat het doet, en nu direct. De cheffin draait zich om en gaat andere klanten helpen. Ik roep haar toe dat ik graag haar naam wil weten.
"O nee, gewoon Kijkshop!"
Heet ze zo, O nee, gewoon Kijkshop? Ik wil haar echte naam.
Na enige tijd zeuren pakt de cheffin een pen en schrijft iets op het strookje dat nog steeds op de toonbank ligt.
"Als u niets verkeerds doet, waarom zou u uw naam dan niet geven? U weet mijn naam en telefoonnummer toch ook!" zeg ik op verzoenende toon. Als ik buiten de Kijkshop lees wat de dame heeft opgeschreven, bekruipt me weer het "Rusland-gevoel". Op het papiertje staat de naam Pietersen. Ik vraag me af wat er tegenwoordig mis is met Jansen?

Toch eens de Kijkshop klanteninformatie in Zaltbommel bellen. Het nummer staat zelfs op de koopbon. Ik ben benieuwd wat de slogan "Bij Kijkshop koopt u zonder risico" betekent, en hoe de cheffin in Almelo werkelijk heet.
"Geen garantie op batterijen? Natuurlijk wel. Bovendien kunt u altijd binnen acht dagen ruilen!"
Het zijn geruststellende woorden die ik te horen krijg. En niet alleen woorden, de informatrice neemt onmiddellijk contact op met Almelo en regelt dat er een nieuwe batterij voor me klaar gelegd wordt.
"Hoe de cheffin heet? Mevrouw Rommens."
Een heel wat minder obligate naam dan Pietersen.
"Mevrouw Pietersen? Nee, die werkt daar niet."
Op het ontvangstbewijsje schrijf ik achter de naam Pietersen: in een vorig leven zeker, leugenaar!
"Wilde ze haar naam niet geven? Dat klopt, namen van medewerkers geven wij niet!"
"Heeft de Kijkshop dan iets te verbergen?"
"Nee hoor, maar namen geven we nooit."

De geheimzinnigheid van de Kijkshop is vreemd omdat in andere winkelketens van het concern waartoe ook de Kijkshops behoren het personeel keurige naambordjes draagt of de naam van de medewerkers op de koopbon afgedrukt wordt. Nóg vreemder is het dat Kijkshops van hun klanten eisen dat deze zelf een koopbon invullen en daarop hun naam, adres en woonplaats vermelden! De enige winkel waar een klant niet anoniem kan kopen is een Kijkshop-winkel.

Recht & Krom/Consument